Bir bor ekan, o‘rmonda juda ham yugurib, uchib yuradigan bir quyon yashar ekan. U hammaga o‘zining qancha tez yugura olishi haqida maqtanib to‘ymas ekan.
Kunlardan bir kuni quyon sokin va sekin yura turgan toshbaqa bilan uchrashib qolibdi. Quyon uni masxara qilibdi: 'Sen shunchalik sekinsanki, men daryoning narigi betiga borib kelsam ham, sen joyingdan siljimaysan!'
Toshbaqa bu gapni eshitib, jahl qilmay bosiqlik bilan: 'Kel, quyon, poyga o‘ynaymiz. Tepadagi katta chinorgacha yuguramiz', debdi.
Quyon kulgidan qotibdi va rozi bo‘libdi. Poyga boshlanishi bilan quyon shamoldek uchib, chinorga yaqin qolibdi. Ortiga qarasa, toshbaqa ko‘rinmasmish. 'Eh, bu baribir kechgacha yetib kelolmaydi, ozgina daraxt soyasida dam olib olaman', deb quyon chuqur uyquga ketibdi.
Toshbaqa esa sekin qadamlar bilan, biror marta ham to‘xtamasdan, quyonga qaramay yuraveribdi, yuraveribdi.
Kechga yaqin quyon uyg‘onib, darhol finish chizig‘iga chopib borsa, toshbaqa allaqachon yetib kelib marraga yetib olgan ekan. Maqtanchoq quyon o‘shanda o‘z xatosini tushunib, boshqa umuman maqtanmaslikka qaror qilibdi.