Bor ekan, yo‘q ekan, qadim zamonda bir chol bilan kampir bor ekan. Ularning g‘oyatda dono va pahlavon o‘g‘li bor ekan. Bola bir kuni o‘rmonga o‘tin tergali borib, bir qari cholga yordam beribdi.
Chol yigitning odobidan xursand bo‘lib, unga bir sehrli dasturxon sovg‘a qilibdi: 'Bolam, qorning ochganda «Ochil, dasturxon!» desang, ichidan xilma-xil ne’matlar paydo bo‘ladi. Lekin sirni hech kimga aytma', deb tayinlabdi.
Yigit uyiga qaytayotib yo‘lda bir karvonsaroyda tunab qolibdi. Xonadagi mehmonlar ko‘z o‘ngida 'Ochil, dasturxon!' deb mazali ovqatlar yebdi. Uyquga ketganida, ochko‘z mehmonxonachi karvonboshi uning dasturxonini o‘g‘irlab, o‘rniga oddiy dasturxon qo‘yibdi.
Yigit o‘g‘rilikni uyga borganda bilib, yana cholning oldiga boribdi. Chol bu gal unga bir eshak sovg‘a qilibdi. Bu eshak pishqirganda og‘zidan tilla tangalar to‘kilar ekan. Ammo xuddi shu o‘g‘ri karvonsaroychi bu safar eshakni ham almashtirib qo‘yibdi.
Uchinchi marta chol yigitga bir tayoq beribdi: 'Qani, ur tayoq!' desang, tayoqning o‘zi dushmanni do‘pposlaydi, debdi. Yigit shu tayoq bilan tunda karvonsaroyga kirib boribdi.
O‘g‘ri tayoqni ham nima karomati borligini bilmoqchi bo‘lib poylab turganda, yigit 'Ur, tayoq!' deb uxlab qolibdi. Tayoq o‘g‘rini shlyapasidan tortib hamma joyini do‘pposlay boshlabdi. O‘g‘ri yalinib o‘g‘irlagan hamma narsasini qaytarib beribdi.
Shunday qilib, yigit sehrli dasturxon va oltin sochuvchi eshakni uyiga olib qaytibdi va ota-onasi bilan farovon yashab qolibdi.