Bor ekan, yo‘q ekan, bir kambag‘al chol bilan kampir yashagan ekan. Ularning hovlisidagi katta chinorda bir laylak in qurgan ekan. Kunlardan bir kun shamol turib laylakning bolasi inidan tushib ketib cho‘log‘ bo‘lib qolibdi. Chol unga rahm qilib, bog‘lab davolabdi.
Kuz kelib laylaklar issiq o‘lkalarga uchib ketibdilar. Cho‘loq laylak ham ular bilan ketibdi. Yozda laylak qaytib kelib dadasiga tilla tarvuz tashlab ketibdi. Tarvuzni yorib qarasalar, ichi to‘la tilla ekan. Bu boylikdan keyin chol boyib ketibdi.
Buni ko‘rgan boy qoshinisiga xasad qilibdi va u ham ataylab laylak inini buzib bolasini cho‘loq qilibdi, keyin uni davolab qo‘yibdi. Qaytib kelgan laylak boyga ham bir tarvuz qoldiribdi. Boy xursand bo‘lib qasr eshiklarini yopib tarvuzni yorsa, ichidan qora ari chiqib uni talab ketibdi.
Boy tavba qilib bor-budini kambag‘allarga bo‘lib berib omon qolibdi.