Bor ekan-u yo‘q ekan, qadim zamonda bir chol bilan kampir bor ekan. Kampirning xulqi yomon ekan. Uning o‘zidan bo‘lgan Qimmat ismli qizi, cholning avvalgi xotinidan bo‘lgan Zumrad ismli aqlli, go‘zal va mehnatsevar qizi bor ekan.
Kampir o‘gay qizi Zumradni yomon ko‘rar, unga eng og‘ir yumushlarni buyurar, ovqatni ham hammadan keyin qolgan-qutganini berar ekan. Qimmat bo‘lsa hech ish qilmay, faqat yeb-ichib, yasanishni bilar ekan.
Kunlardan bir kuni Zumrad daraxtzorda o‘tin terib yurganda qattiq shamol turibdi. Shamol uning ro‘molini uchirib ketibdi. Zumrad ro‘molini izlab chuqur o‘rmonga kirib qolibdi va bir kichkina kulbani ko‘ribdi. Kulba ichida yoshi qaytgan, ammo juda ochiqko‘ngil momo o‘tirgan ekan.
Momo Zumraddan ahvol so‘rabdi. Zumrad ro‘molini izlab yurganini aytibdi. Momo unga: «Qizim, men bilan bir necha kun qolib menga yordam ber, keyin ro‘molingni ham qaytarib beraman», debdi.
Zumrad jon deb rozi bo‘libdi. U hovlini tozalabdi, mol-hollarga qarabdi. Momo uning mehnatkashligidan mamnun bo‘lib, ketishida unga ikkita sandiqni ko‘rsatib: «Xohlasang qizil sandiqni ol, xohlasang oq sandiqni», debdi. Bosiq Zumrad unchalik ko‘zga tashlanmaydigan oq sandiqni tanlabdi.
Zumrad uyiga qaytib oq sandiqni ochsa, uning ichi to‘la oltin va javohirlar ekan. Buni ko‘rgan kampir xasad qilibdi va o‘z qizi Qimmatni ham o‘rmonga yuboribdi.
Qimmat momoning uyiga borib hech ish qilmay yotib olibdi. Ketishida momo unga ham sandiqlardan birini tanla desa, Qimmat eng katta va chiroyli qizil sandiqni tanlabdi.
Qimmat va kampir xursand bo‘lib sandiqni ochishsa, ichidan ikkita katta ilon chiqib ikkalasini ham yutib yuboribdi. Zumrad va chol esa baxtli va farovon hayot kechira boshlabdilar.