Bor ekan-u yo‘q ekan, oshiq-u bemor ekan, qadim o‘tgan zamonda chol bilan kampir yashagan ekan. Chol kampirdan bitta bo‘g‘irsoq pishirib berishni so‘rabdi. Kampir hamma xumcha va kosalarni artib bir siqim un yig‘ibdi va zarchavadan bo‘g‘irsoq qilib, o‘choqqa pishirib deraza tokchasiga qo‘yibdi.
Bo‘g‘irsoq tokchada turaveribdi, turaveribdi, kutilmaganda dumalab ketibdi. U polga, poldan ostonaga, ostonadan ko‘chaga va undan to‘ppa-to‘g‘ri o‘rmonga tushib ketibdi.
Dumalab o‘rmonda ketsa, oldidan bitta quyon chiqibdi: 'Bo‘g‘irsoq, bo‘g‘irsoq! Men seni yeyman!', debdi. Bo‘g‘irsoq esa unga o‘z qo‘shiqchasini aytib qochib ketibdi.
So‘ng uning yo‘lidan bo‘ri chiqibdi, bo‘ridan ham shu tarzda o‘z qo‘shig‘ini aytib qochib qutulibdi. Undan keyin katta ayiq pishillab kelsa ham, ayiqni ham dog‘da qoldiribdi.
Oxiri aqlli va ayyor tulki bo‘g‘irsoqni ko‘rib qolibdi: 'Bo‘g‘irsoq, sen juda ajoyib qo‘shiq aytarkansan! Lekin men qari tulkiga sening qo‘shig‘ing sal pastroq eshitilyapti. Tumshug‘imga chiqib kuylaysanmi?', debdi.
Maqtanchoq bo‘g‘irsoq xursand bo‘lib tulkini ustiga dumalashi bilan tulki uni yutib yuboribdi.