Bor ekan-u yo‘q ekan, ko‘k daryo bo‘yidagi kichkina kulbada bir qariya chol bilan uning kampiri yashagan ekan. Chol har kuni daryoga to‘r tashlab baliq tutar, kampir esa ip yirar ekan.
Kunlardan bir kuni chol daryoga to‘r tashlasa, to‘rga bir dona sehrli Oltin baliqcha ilinibdi. Baliqcha inson tilida gapirib: «Otaxon, beni daryoga qo‘yib yuboring, evaziga nima tilasangiz muhayyo qilaman», deb o‘tinibdi. Rahmdil chol baliqchadan hech narsa so‘ramay, uni daryoga qo‘yib yuboribdi.
Uyga qaytgach, chol bo‘lgan voqeani kampiriga aytib beribdi. Kampirning jahli chiqib: «Essiz nodon-a! Hech bo‘lmasa teshik tog‘oramiz o‘rniga yangi tog‘ora so‘rasang bo‘lmasmidi!», deb cholni daryoga haydabdi.
Chol daryo bo‘yiga borib baliqchani chaqiribdi. Baliqcha suzib chiqib cholning iltimosini bajaribdi. Lekin kampir yangi tog‘orani ko‘rib tinchlanmabdi, keyin yangi yog‘och uy, so‘ngra so‘ngsiz boylik va oxiri malika bo‘lishni talab qilibdi. Baliqcha cholning barcha iltimoslarini bajarib beribdi.
Oxiri ochko‘z kampir dengiz hukmdori bo‘lishni va Oltin baliqchaning o‘zi unga xizmatkor bo‘lishini xohlabdi. Chol bu gapni baliqchaga aytganida, baliqcha inssiz daryo tubiga sho‘ng‘ib ketibdi va hech narsa demabdi.
Chol uyiga qaytib kelsa, yana o‘sha eski teshik kulba va eski teshik tog‘ora oldida ma’yus o‘tirgan kampirni ko‘ribdi. Qanoatsizlik va ochko‘zlik insonni boridan ham mahrum etishi shunda namoyon bo‘libdi.